Τα βαμπίρ είναι παντού!

Ο μεγαλύτερος φόβος κάθε υπέρμαχου της παγκοσμιοποίησης και η μεγαλύτερη επιβεβαίωση κάθε αντίπαλού της, είναι ότι επί της ουσίας πρόκειται για μία στυγνή αμερικανοποίηση των συμπεριφορών όλων μας: καταναλωτικών, ψυχαγωγικών, ή άλλων. Φόβος ή πραγματικότητα, είναι γεγονός ότι η Αμερική παράγει το περισσότερο «προϊόν»! Προϊόν που έχει την τάση να διαχέεται παντού, σχεδόν να επιβάλλεται. Και αντί αυτό να προκαλεί δημιουργικές ή άλλες αντιδράσεις φαίνεται πως πυροδοτεί μία ακατάσχετη δίψα για περισσότερο… σχεδόν τόσο κολασμένη όσο και αυτή που επιδεικνύουν οι βρικόλακες!

Το παράδειγμα καθόλου τυχαίο. Η τελευταία μόδα (ή trend κατά το ελληνικότερον) τα προηγούμενα δύο χρόνια, είναι τα βαμπίρ. Τα μυθικά αυτά πλάσματα ασκούν εδώ και δύο αιώνες περίπου σημαντική επιρροή στην λογοτεχνία και τον κινηματογράφο. Η σύγχρονη περίοδος βαμπιροφιλίας είναι ίσως η τέταρτη κατά σειρά που βιώνουμε στην σύγχρονη ιστορίας μας. Η πρώτη ήταν η μαζική απήχηση που είχε ο «Δράκουλας» του Bram Stoker ως λογοτεχνικό έργο. Η δεύτερη ήταν τις δεκαετίες του 1920 και 1930 με τις περίφημες μαυρόασπρες ταινίες με τον Bela Lugosi. Η υπερεκμετάλλευση του θέματος και η λογοκρισία θα φέρουν ένα τέλος σε αυτή την περίοδο, για να πάρει την σκυτάλη η βρετανική εκδοχή της εταιρείας Hammer που θα καθιερώσει τον Christopher Lee ως τον πιο γνωστό κόμη Δράκουλα μέχρι σήμερα.

Η τρίτη αυτή περίοδος, σε συνδυασμό με την απελευθέρωση σε κάθε τομέα που φέρνει η εποχή (είμαστε ήδη στη δεκαετία του 60 και του 70) θέτουν τις βάσεις για την τέταρτη βαμπιρική περίοδο που στις μέρες μας γνωρίζει την αποκορύφωσή της. Το συγγραφικό έργο συγγραφέων όπως ο Stephen King ή η Ann Rice, κρατούν ζωντανό το βαμπιρικό ζήτημα, ενώ και στον χώρο των κόμικς βρίσκουν ένα νέο μέσο φιλοξενίας. Παρόλα αυτά, το βαμπιρικό κίνημα στην λαϊκή κουλτούρα βρίσκεται στα όρια του cult ή του underground. Η νομιμοποίηση έρχεται με ταινίες της αρχής της δεκαετίας του ’90, όπως ο «Δράκουλας» του Francis Ford Coppola ή η «Συνέντευξη με έναν βρικόλακα» του Neil Jordan, όπου οι γνωστότεροι αστέρες του Χόλυγουντ ερμηνεύουν αμφιλεγόμενες δαιμονικές υπάρξεις, προσδίδοντας μία διεστραμμένη οικειότητα στους ήρωες ή αντι-ήρωές τους.

Η συνέχεια δίνεται στην μικρή οθόνη με την «Μπάφι την Βαμπιροσκοτώστρα» του Joss Whedon, ακολουθούν οι κινηματογραφικές μεταφορές της σειράς κόμιξ της Marvel με ήρωα τον Blade κι οι ταινίες της σειράς Underworld, για να φτάσουμε στο σήμερα, όπου τα βαμπίρ μέσα από τα βιβλία και τις ταινίες της σειράς Twilight έχουν μπει σε κάθε εφηβικό σπίτι, ακόμη και στην Ελλάδα, ενώ η τηλεόραση φιλοξενεί σειρές όπως το True Blood του καναλιού HBO, που χαρακτηρίζεται από την υψηλή ποιότητα στην παραγωγή και την απροκάλυπτη αισθητική του, το Vampire Diaries που στόχο έχει τα νεανικά κοινά, το βρετανικό Being Human, ή το πιο πρόσφατο The Gates του ABC που φέρνει την κλειστή αμερικάνικη κοινότητα των προαστίων στο μικροσκόπιο μέσα από μια σύγχρονη υπερφυσική αλληγορία.

Γιατί μας γοητεύουν, όμως, τόσο πολύ σήμερα τα βαμπίρ; Δεν είναι το μυστήριο ή ο κίνδυνός τους πλέον που συναρπάζουν… όπως φαίνεται και από τις πιο πρόσφατες απεικονίσεις, επιτυχημένες είναι αυτές που δίνουν στα υπερφυσικά αυτά πλάσματα και την συνήθη παρέα τους (λυκάνθρωπους, μάγους, νεράϊδες) μία ανθρώπινη διάσταση, αυτή των έντονων χαρακτήρων με τις ανασφάλειες, των ευάλωτων προσωπικοτήτων με τις υπερφυσικές δυνάμεις, των ατόμων με τις αμαρτωλές απολαύσεις και την ακόρεστη δίψα… Πλέον μας επιτρέπεται να ταυτιστούμε με τα βαμπίρ, μία από τις πιο αντικομφορμιστικές γεννήσεις της ανθρώπινης φαντασίας.

Το παρόν δημοσιεύθηκε πρωτότυπα στο rhodes.online στα πλαίσια της στήλης αμεριΚάλτσουρ. Μεταγράφηκε στο παρόν blog με την αρχική του ημερομηνία στις 31/12/2012.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *