Ανάστα ο Θεός…

Για μία εβδομάδα, οι απανταχού Χριστιανοί παρακολουθούν την εξέλιξη του Θείου Δράματος, από την ανάσταση του Λαζάρου και την είσοδο του Ιησού στην Ιερουσαλήμ με τα “Ωσαννά” μέχρι την προδοσία του Διδασκάλου και τα “Σταύρωσον Αυτόν”.

Οι Ακολουθίες του Νυμφίου είναι εκεί τις πρώτες μέρες για να μας θυμίζουν ότι πρέπει να είμαστε πάντα σε εκγρήγορση: να αγαπάμε Θεό και συνάνθρωπο συνέχεια και με όλη τη ψυχή μας. Προσευχόμαστε συνέχεια για την ψυχή μας και του πλησίον μας. Η ραθυμία, ο ωχαδερφισμός και ο καιροσκοπισμός της εποχής μας, μόνο ανάξιους μας καθιστά.

Μα τι είναι αυτή η αγάπη και πόσο χωράει; Το μαθαίνουμε περίτρανα τις τελευταίες ημέρες της Μ. Εβδομάδας. Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ, ο Χριστός, ο Υιός και Λόγος, προδίδεται, συλλαμβάνεται, χλευάζεται, περιφέρεται, φυλακίζεται, βασανίζεται, καταδικάζεται και τελικά σταυρώνεται… εν πλήρη γνώση και συναίσθηση. Και είναι αυτή η Σταύρωση, η μαρτυρική θυσία του Θεανθρώπου που μας συγκινεί περισσότερο… οι εκκλησίες ανοικτές όλο το βράδυ… χιλιάδες άνθρωποι, νέοι και γέροι, συρρέουν να προσκυνήσουν μια μορφή βασανισμένη, που ξεψυχά κρεμάμενη σε ξύλινο σταυρό, με τη μάνα του να κλαίει στη μια και τον αδελφικό του φίλο στην άλλη μεριά.

Και μετά, απλά πεθαίνει, εξαντλημένος από τα βασανιστήρια και την αιμοραγία. Στους ήχους των αυτιών μας έχουν ήδη ηχήσει τα μοιρολόγια για πάνω στο Σταυρό, και τώρα έχουμε τα Εγκώμια. Από τα κορυφαία κείμενα θρησκευτικής ποίησης, μελωδικότητα και νοήματα παντρεμένα, που μετά από αιώνες, εμπνέουν τους πιο ιδιαίτερους από τους σύγχρονους μας ποιητές. “Η Ζωή εν Τάφω…” μέχρι τον θρήνο της Παναγιάς “Ω, γλυκύ μου έαρ…”, η υμνολογία παρουσιάζει μια σπάνια θεατρικότητα, καθώς η Οικουμένη θρηνεί τη Θυσία του Υιού του Ανθρώπου. Όλες οι γενιές που θα ακολουθήσουν θα υμνούν και δοξάζουν τη θυσία Του, αλλά και το δράμα και την αντοχή της Παναγίας του Μητέρας… και θα ακολουθούν τον Επιτάφιό Του, στις γειτονιές, τα χωριά…

Και φτάνουμε στο πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, όπου “ο Άδης στένων βοά”, ο προσωποποιημένος Κάτω Κόσμος θρηνεί για την ήττα του. Γιατί ο Σταυρικός Θάνατός του Χριστού, οδηγεί στην Κάθοδο Του στον Άδη, όπου συντρίπτει τα δεσμά του Θανάτου, και ο Άδης σείεται… και μετά έχουμε τα αναγνώσματα, τις Προφητείες που μας δείχνουν τα σημεία του Ιησού ως Μεσσία, και μετά αρχίζουμε όλοι μαζί και όλοι η φύση, ο ήλιος και η σελήνη, πάσα η Δημιουργία να “Ευλογούμεν και να προσκυνούμεν τον Κύριο”, σε έναν γρήγορο και πανηγυρικό ρυθμό, εντυπωσιάζει αυτούς που δεν ξέρουν και ενθουσιάζει αυτούς που ξέρουν τι έπεται. Και ακολουθεί το απόσπασμα των Αποστόλων για την Ανάσταση, και μόλις τελειώνει…

“Ανάστα ο Θεός…”

Το υπόλοιπο αλήθεια δεν το έχω ποτέ ακούσει, μόνο διαβάσει εκ των υστέρων. Γιατί στα Δωδεκάνησα, τηρείται ένα από αιώνων έθιμο, που αλλού η σοβαροφάνεια, αλλού ο καθωσπρεπισμός έχουν βοηθήσει να σβήσει… με το “Ανάστα ο Θεός…” εξέρχεται ο Ιερέας από το Ιερό Βήμα, με δάφνες στα χέρια, αρχίζουν να κτυπούν οι καμπάνες, κουνιούνται οι πολυέλαιοι και οι πιστοί κτυπούν τα στασίδια τους, δημιουργώντας μία μοναδική ατμόσφαιρα ευφορείας, χαράς, αγαλλίασης και πραγματικής κάθαρσης από την θλίψη και το πένθος των ημερών! Γιατί πλέον μπορούμε να χαμογελάσουμε, συντρίφτηκε ο Άδης, συντρίφτηκαν τα δεσμά της φθοράς, και ο γλυκύς μας Ιησούς, ο Χριστός, που τόσο πονέσαμε και κλάψαμε τις προηγούμενες μέρες, είναι ο Νικητής επί του Θανάτου. Και στις 12 ακριβώς, το μεσημέρι, θα ακούσουμε τις καμπάνες να κτυπούν χαρμόσυνα και πάλι, και να μας προετοιμάσουν για τα μεσάνυχτα και την πιο χαρμόσυνη είδηση “Χαίρετε, Χριστός Ανέστη…”.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *