Είμαι ένας περήφανος, ανόητος, ανθέλληνας γενίτσαρος….

Είμαι ένας περήφανος, ανόητος, ανθέλληνας γενίτσαρος που με ορμηνεύουν καλά κάποιοι εβραιοπροδοτογερμανοτουρκόσποροι… Ή έτσι απλά με αντιλαμβάνεται εμένα και κάθε άλλον πολίτη που σκέφτεται με όρους σεβασμού, κατανόησης, ελευθερίας και γιατί όχι, να το πω, χριστιανικής αγάπης, ο συντάκτης του σχολίου σε κοινοποίηση άρθρου-συνέντευξη για δύο περουβιανούς “ινδιάνους” που επέλεξαν τελικά τη Ρόδο για σπίτι, για πατρίδα τους, από τη δημοσιογράφο Ροδούλα Λουλουδάκη, στην εφημερίδα Ροδιακή, σε μία στήλη συνεντεύξεων που παρουσιάζει εξαιρετικά πορτραίτα ανθρώπων που στην καρδιά τους έχουν απλά Ρόδο.

Σκέφτηκα πολύ πριν γράψω… σκέφτηκα πολύ πριν σχολιάσω… δεν το συνηθίζω άλλωστε να μπλέκω σε συζητήσεις στα κοινωνικά δίκτυα με άτομα που δεν ξέρω (απλά είδα το σχόλιο σε κοινοποίηση του άρθρου). Και κατέληξα, απλά, στο συμπέρασμα: ως πότε θα σιωπούμε; ως πότε θα βλέπουμε, θα ακούμε, θα διαβάζουμε άτομα να εκφράζονται με μίσος; Και θα πει κάποιος, στην ασφάλεια του υπολογιστή σου ωραία τα λες… μα μέσα από τον υπολογιστή του καθενός μας, μέσα από το διαδίκτυο δεν συντελείται πλέον ο διάλογος, δεν ζυμώνονται τα καλά και τα κακά της κοινωνίας μας; Και ειλικρινά, δεν με ενδιαφέρει ποιος ή ποια είναι ο συντάκτης του σχολίου, ούτε πως κατέληξε στον τοίχο μου… είναι αδιάφορο, γιατί πρώτη φορά συνάντησα μέσα στη δική μου διαδικτυακή εμπειρία τόσο συμπυκνωμένο, κεκαλυμμένο μίσος με τη μορφή ενός παραπόνου, μίας εναγώνιας επίκλησης στη σωτηρία του έθνους, τόσο απρόκλητα δηλωμένο! Για όνομα του Θεού, το άρθρο λέγεται “Οι Ινδιάνοι που ζουν στη Ρόδο και παίζουν μουσική”!

Και θα συνεχίσω προσπαθώντας να ερμηνεύσω όλο αυτό το μίσος που κρύβεται σε ένα μήνυμα, όλες τις μισαλλόδοξες προκαταλήψεις, τους λογικούς συμβιβασμούς και παρερμηνείες στους οποίους δυστυχώς έχουν ποτιστεί τόσοι συμπολίτες μας. Γραμμή-γραμμή, φράση-φράση…

Εεεεεε δεν θα ειχαμε ….καιι…ινδιανους ????? πως ….το σαραι του καραγκιωζη ολα τα χωραει …..κιολη μερις τραγουδαει ….τι να πεις ????

Φυσικά, έχουμε όλους τους άλλους. Είμαστε ένα σκορποχώρι που όλοι χωράνε και μοιάζουμε με το σαράι του Καραγκιόζη, δηλ. κάθε δεκτική και φιλόξενη κοινωνία είναι άξια σύγκρισης με τον συμπαθέστατο Καραγκιόζη. Ξεχνάμε φυσικά ότι ο Καραγκιόζης είναι ένας χαρακτήρας φτωχού Έλληνα που συχνωτίζεται κυρίως με άλλες καρικατούρες Ελλήνων από τον “δυτικότροπο” Νιόνιο, και τον “παραδοσιακό” μπαρπα-Γιώργο μέχρι τον “πουλημένο” Χατζηαβάτη, και όλοι τους ζουν στο έλεος του Πασά, καθώς οι ιστορίες τους λαμβάνουν χώρα στην πολυπολιτισμική Οθωμανική Αυτοκρατορία.

καθε καρυδιας καρυδι κι ολοι κουτσοι στραβοι στον αι παντελεημονα ……οπως λεει και η σοφη λαικη παροιμια μας

Εδώ έχουμε την σύνθεση μία νέας παροιμίας σε δύο άλλες. Αλλά ξεκινάμε από το τελευταίο, αυτή την παραπλανητική, εφησυχαστική και αόριστη λαϊκή σοφία… έχουμε θεοποιήσει τόσο την έννοια του λαού, την έχουμε διακρίνει τόσο από το κράτος και την έννοια του πολίτη, την μπερδεύουμε τόσο με το έθνος, και της έχουμε προσδώσει μία τέτοια αξία που οποιαδήποτε μαζική παράνοια, συνήθως αποτέλεσμα ενός καθησυχασμού και συμβιβασμού που μας επιτρέπει πάντα να μην αντιδράσουμε και να αποποιηθούμε κάθε ευθύνη αντίδρασης ή μη, μπορεί άνετα να θεωρείται σοφία. Και μετά την καρυδιά και τα καρύδια της, που σαφέστατα χρησιμοποιείται με αρνητική χροιά, “κουτσοί, στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα”. Φυσικά, η ιστορία της φράσης κάθε άλλο παρά θετική χροιά έχει, και ελάχιστα έχει να κάνει με τον πραγματικό Άγιο της Εκκλησίας. Και αλήθεια είναι, ότι ασχέτως της προέλευσης της παροιμίας, όλοι οι έχοντες ανάγκη, οι αμαρτωλοί, οι κουτσοί, οι στραβοί, οι πεινασμένοι, αυτοί στρέφονται προς τον Τριαδικό Θεό, της Αγάπης και του Ελέους, και στους Άγιους Του. Και Αυτός τους καλωσορίζει όλους, χωρίς να κοιτά χρώματα, πιστοποιητικά γέννησης, όπως και ο προκάτοχος Του στις καρδιές του Έθνους των Ελλήνων, Ξένιος Δίας.

…μονο που σημερα αυτα ολα ειναι πραγματικοτητα και κατρακυλα και καταντια γιατι οι ελληνες εξαφανιζονται και εξαθλιωνονται καθε μερα με τη μερα

Και ναι, λοιπόν, σήμερα, η Ελλάδα του Ξένιου Δία, της Ομόνοιας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, της Αγαπητικής Παράδοσης των Πατέρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, της πολυπολιτισμικής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και μαζί της οι Έλληνες, εξαθλιώνονται γιατί ακριβώς συμπεριφέρονται στον πλησίον όπως του δίδαξαν οι πρόγονοί του, και όχι γιατί ξέχασαν το φιλότιμο και τις αρετές των Αρχαίων, γιατί αγνόησαν την ιδιότητα τους ως πολίτες, ατιμάζοντας Πλάτωνα και Αριστοτέλη, γιατί ξέχασαν οτιδήποτε κατουσίαν είπαν ο Απόστολος Παύλος, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος και τόσοι άλλοι… οι Έλληνες δεν εξαφανίζονται και δεν εξαθλιώνονται γιατί δέχονται τους ξένους… οι Έλληνες εξαφανίζονται γιατί πεισματικά μένουν στις ρίζες τους, αρνούνται να στήσουν κορμό, αρνούνται να ανθίσουν, όπως έχω γράψει σε προηγούμενο άρθρο μου!

….κιαφου μπηκαν στη γη της επαγγελιας την ελλαδα

Γη της Επαγγελίας, βιβλικός όρος που περιγράφει τον τόπο τον ευλογημένο από τον Θεό, τον τόπο της υπόσχεσης του Κυρίου στον περιούσιο λαού Του, το Ισραήλ. Ο όρος, φυσικά, πλέον χρησιμοποιείται για κάθε τόπο που προσφέρει πολλά και είναι επιθυμητός προορισμός κατοικίας με υψηλές προσδοκίες απολαβών.

Η Ελλάδα, είναι η Γη της Επαγγελίας; Μία μικρή χρεωκοπημένη χώρα, με μέτριες έως κακές κρατικές υπηρεσίες και παροχές, που κατοικείται από εθνοτικά/θρησκευτικά ομοιογενή πληθυσμό με κυρίαρχα υπεροπτικά, ελιτίστικα και ξενοφοβικά χαρακτηριστικά, που είναι 79η (στις 156) στον Διεθνή Δείκτη Ευτυχίας για τους κατοίκους της, και 61η (στις 102) στον Διεθνή Δείκτη Ευτυχίας για τους αλλοδαπούς κατοίκους της, 38η (στις 167) στον Δείκτη Δημοκρατίας, 54η (στις 210) στον Δείκτη Ελευθερίας, 115η (στις 180) στον Δείκτη Οικονομικής Ελευθερίας, 74η (στις 180) στον Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου, 69η (στις 180) στον Διεθνή Δείκτη Διαφθοράς, κ.τ.λ., κ.τ.λ. είναι δεδομένα που μάλλον μας καθιστούν μία μέτρια χώρα για να ζήσει κανείς, με τα θετικά κυρίως χάρη στο φυσικό τοπίο και τους επιλεκτικά φιλόξενους κατοίκους (τα 20-25 εκατομμύρια τουρίστες είναι καλοί ξένοι, φτάνει να μην θέλουν να μείνουν μόνιμα, και αν τελικά μείνουν να μην είναι μουσουλμάνει, μελαψοί και άλλα εξωτικά).

με τους νεοελληνες σε πληρη αποσυνθεση λογικης και σκεψης

Εδώ δεν μπορώ να διαφωνήσω, αλλά μάλλον εννοούμε διαφορετικούς νεοέλληνες.

κααααθονται εδω και τα ελληνοπουλα αλλα πεθαινουν της πεινας αλλα ξενητευονται και γινοντε μεταναστες σε ξενες χωρες

Την υπερβολή του τα Ελληνόπουλα πεθαίνουν της πείνας επιλέγω να μην το σχολιάσω, καθώς όντως υπάρχουν πολλές οικογένειες που δυσκολεύονται πολύ για τα βασικά. Αλλά ευτυχώς, υπάρχουν και καλοί Έλληνες, όπως ΜΚΟ και η Εκκλησία, αλλά και τα «κακά» χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που απαλύνουν το θέμα.

Τα της ξενιτιάς, είναι πάντα το αγαπημένο μου σημείο να εντοπίζεις τα κενά λογικής: π.χ. ο Σύριος είναι ρίψασπις, ο Αφγανός ή ο Αλβανός δεν αγαπούν την πατρίδα τους και δεν μένουν να αγωνιστούν σε αυτή, αλλά ο Έλληνας, ο Έλληνας αναγκάζεται να ξεριζωθεί γιατί “άτιμη κοινωνία”. Ή π.χ. 2, ο Γερμανός, Σουηδός, Καναδός, Αυστραλός, Αμερικάνος πρέπει να υποδεχθεί με χαρά (και προφανώς τιμή) τον Έλληνα μετανάστη, να του δώσει στέγη, τροφή, εργασία, επιδόματα, περίθαλψη, αλλά ο Έλληνας δεν έχει καμία υποχρέωση να πράξει το ίδιο σε οποιονδήποτε άλλον… Γιατί, ο Έλληνας είναι Ευρωπαίος και φεύγουν μόνο τα καλύτερα μυαλά μας, τιμή τους που καταδεχόμαστε να πάμε εκεί. Η αλήθεια είναι ότι οι Έλληνες πάντα ταξίδευαν, πάντα δημιουργούσαν νέες πατρίδες, νέες διαδρομές, και πάντα κατάφερναν να μένουν Έλληνες (αχ, αυτός ο νόστος)… Τα καλά μυαλά φεύγουν, όχι γιατί δεν αγαπάνε την πατρίδα τους, όχι γιατί δεν αξίζει η πατρίδα τους, αλλά γιατί σε χωράφι σπαρμένο με τσουκνίδες και ζιζάνια, το σιτάρι θα χαθεί… θα ριζώσει εκεί που θα καρποφορήσει καλύτερα.

…τα σχολεια τα ελληνικα συρικνωνονται και χανουν καθε τι ελληνικο παιδαγωγικο και ιστορικο και θρησκευτικο

Μιλάμε για την Ελλάδα που οι υποδομές δεν χωράνε τους μαθητές της (αλλά σύντομα θα αρχίσουν όντως να συρρικνώνονται, λόγω της υπογεννητικότητας και της μετανάστευσης) και στην οποία τον απόλυτο έλεγχο της διδακτικής ύλης έχει το Κράτος, όλα τα μαθήματα γίνονται στην ελληνική γλώσσα, διδασκόμαστε αποκλειστικά επιλεκτική ελληνοκεντρική ιστορία και τα Θρησκευτικά, και επίσημα, έχουν ομολογιακό, δηλ. Ελληνο-Ορθόδοξο προσανατολισμό, ακόμη και για τους ετερόδοξους, τους αλλόθρησκους και τους άθρησκους/άθεους… μάλλον κάτι δεν κατανοώ εγώ: που είναι το πρόβλημα;

….και παει στη διαλυση το κρατος και εθνος το ελληνικο ..οοο…..!!!??

Τρεις μύθοι σε ελάχιστες λέξεις. 1ον Το Ελληνικό Κράτος δεν πάει σε διάλυση. Λίγο οι Ευρωπαίοι που έσωσαν την οικονομία, λίγο διαχρονικά οι κυβερνήσεις μας με τον κρατισμό της, λίγο η Δύση που απαιτεί θεσμούς, λίγο η πραγματικότητα, δεν είμαστε ούτε Συρία (διαλυμένο κράτος), ούτε Βενεζουέλα (υπό διάλυση κράτος) και είμαστε πολύ μακριά από τέτοια ενδεχόμενα, ευτυχώς. Αρκεί κανείς να δει ελληνικές ταινίες του ’80 για να καταλάβει πόσο πραγματικά έχουμε προχωρήσει, και ας εντοπίσει παρόμοια προβλήματα. 2ον Το Ελληνικό Έθνος, μάλλον ακμαιότατο μοιάζει, με την οργανωμένη Διασπορά του, την Ιεραποστολή που φέρνει χιλιάδες νέους πιστούς στην Ελληνο-Ορθόδοξη Εκκλησία, τα Ελληνικά και οι Κλασικές Σπουδές παραμένουν δημοφιλέστατες εκπαιδευτικές ενότητες, τα Αρχαία Ελληνικά εκθέματα κορυφαία σε επισκεψιμότητα σε όποια μουσεία βρίσκονται, λόγω Κρίσης όλοι μας ξαναέμαθαν και λόγω λήθης ξέχασαν γιατί μας έμαθαν, αλλά συνεχίζουν να μας αγαπούν, στους Ολυμπιακούς Αγώνες (και τους Χειμερινούς) είμαστε πρώτη μούρη πάντα, η Κύπρος που ανήκει και αυτή στο Ελληνικό Έθνος (ελπίζω/νομίζω/πιστεύω) τα πάει μια χαρά και βγήκε δεύτερη στη Eurovision (με Αλβανίδα που μεγάλωσε στην Ελλάδα, αλλά δεν τα λέμε αυτά), κ.ο.κ., 3ον Ελληνικό Κράτος και Ελληνικό Έθνος ταυτίζονται… ας καγχάσω! Το Ελληνικό Έθνος (έστω στην επίσημη ιστορική αφήγηση) έχει υπάρξει πολλαπλάσια χρόνια χωρίς Επίσημο Κράτος παρά με… χωρίς καν να αναφερθώ στους Έλληνες που ζουν εκτός Ελλαδικού χώρου χιλιετίες σε άλλα κράτη…

κατα τα αλλα νοιωθουμε και περηφανοι κατα καποιους ανοητους ανθελληνες γενητσαρους και καλα ορμηνεμενους απο τους εβραιοπροδοτογερμανοτουρκοσπορους …..

Και ενώ μέχρι πριν αυτή την φράση, κάποιος θα μπορούσε να μιλήσει για ένα έντονο παράπονο, μία στενοχώρια, έναν πληγωμένο πατριωτισμό, έστω μία λανθασμένη εξήγηση των προβλημάτων της χώρας, του λαού, του Έθνους, όλα έρχονται και δένουν αρμονικά στο μίσος. Η φιλοξενία, η αγάπη στον πλησίον, δεν είναι αντικείμενα υπερηφάνειας. Σε αυτά πιστεύουν μόνο όσοι είναι κατά των Ελλήνων, οι οποίοι μάλιστα είναι δηλωμένοι στρατιώτες του εχθρού, και οι οποίοι λαμβάνουν ξεκάθαρα εντολές από το σιωνιστικό λόμπι, τους διάφορους προδότες της πατρίδας, τους εγκάθετους των Γερμανών, τους τουρκόσπορους (ΣτΣ. το αγαπημένο προσωνύμιο των Ελλαδιτών για τους Μικρασιάτες Έλληνες).

Και επειδή σε κάποιο άλλο άρθρο μου αναφέρθηκα στο “αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν”, διερωτώμε, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι συμπατριώτες μας που ζουν στην πλάνη της ξενοφοβικής εθνικοφροσύνης τους, πόσο ανίκανοι είναι να αγαπήσουν τον εαυτό τους; Πόσο μισούν στην πραγματικότητα τον εαυτό τους; Δυστυχώς πολύ… και δεν υπάρχει τίποτα τοξικότερο από το μίσος…

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *