Η παραβολή της Εξόδου από το Μνημόνιο

Η πολυθρύλητη έξοδος από το μνημόνιο είναι κάτι που ακούσαμε πολλές φορές τα τελευταία χρόνια, αλλά πρώτη φορά συνέβη. Αλλά, πόσο καταλαβαίνουμε τι και πως με όλα αυτά τα οικονομικά και τις ορολογίες; Ας τα πούμε, λοιπόν, από την αρχή μέχρι το τέλος, με μία παραβολή:

Από βλακεία μας, είχαμε αυτοκινητιστικό ατύχημα. Είχαμε τις αισθήσεις μας, αλλά σπασμένα χέρια, πόδια και σπονδυλική στήλη. Κουνούσαμε κάτι δάκτυλα, το κεφάλι και σίγουρα φωνάζαμε.

Ασφάλεια δεν είχαμε, γιατί δεν είχαμε προνοήσει, καταθέσεις μπα, και χρωστούσαμε ήδη πολλά για νέα δάνεια. Ακόμη και το αυτοκίνητο και ο δρόμος στον οποίο τρακάραμε, δανεικός ήταν. Και παρά την έμφυτη ομορφιά μας, την καλή παρέα που κάνουμε, την πολιτιστική μας κληρονομιά (κάτι που έκαναν οι παππούδες μας), η φυσική μας κατάσταση ήταν χάλια. Οπότε η ανάρρωση δυσκολότερη. Βρέθηκαν κάποιοι φίλοι και γνωστοί να μας δανείσουν τα έξοδα του νοσοκομείου γιατί αν πεθαίναμε τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο γι’ αυτούς – αφού βέβαια κάτι μακρινοί ξάδερφοι σε άλλο χωριά μας έταξαν διάφορα, αλλά τελικά πήραμε μόνο ευχετήρια κάρτα. Το παίζαμε πολύ δύσκολοι, και θέλω και δεν θέλω, μας έλεγε ο γιατρός 5 κάναμε 1.

Με τα πολλά σχεδόν ολοκληρώθηκε η ανάρρωση. Πήραμε θάρρος και λέμε: εγώ άλλες φυσιοθεραπείες δεν κάνω, άλλα φάρμακα δεν παίρνω, να πάτε να πνιγείτε όλοι, δεν αντέχω πια! Και αρχίζουμε τα πείσματα, κάτι περιέργειες, οι φίλοι και οι γνωστοί μας βλέπουν σαν χάνοι και δηλώνουμε «ΟΧΙ, εγώ θα κάνω ομοιοπαθητική! Δεν δέχομαι την υφιστάμενη ιατρική.»

Οι άλλοι, λένε καλά, εσύ ξέρεις! Και εκεί που περήφανα σηκωνόμαστε, με αυτοπεποίθηση, τα πόδια δεν αντέχουν, τα χέρια δεν μπορούν να πιάσουν, ο κορμός δεν στέκεται και πάρε μας κάτω. Και σπάμε και τα μούτρα μας αυτή τη φορά…

Οπότε, βγάζουμε έρπη από το άγχος, τρώμε δυο φιλικές σφαλιάρες, τύπου “εγώ φιλαράκι στα έλεγα”, και ξαναρχίζουμε τις φυσιοθεραπείες, τα φάρμακα, ξανά μανά από την αρχή. Αυτή τη φορά, όμως, με δεσμά και εκβιασμούς: ή προχωράς ή φεύγεις…

Και κάπως έτσι σήμερα, χάσαμε τα περιττά κιλά απλά επειδή δεν τρώμε, και με αδρανείς μύες, με περήφανο μπαστούνι βγαίνουμε από το νοσοκομείο. Με διπλάσιο κόπο και λογαριασμό από ότι μπορούσαμε… Αλλά οι φίλοι μας θα είναι εκεί για να φροντίσουν να μην ξαναπέσουμε και κανόνισαν να τους εξοφλήσουμε σε βάθος σαρακονταετίας.

Έχουμε και το πιστοποιητικό αναπηρίας, οπότε θα σταθούμε σε μια γωνιά του διεθνούς συστήματος και θα ζητιανεύουμε για να φάμε! Με το κεφάλι ψηλά!

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *