Γιατί τόσο μίσος;

Είναι πραγματικά δυσάρεστο! Οι πιο δυσάρεστες καταστάσεις σε κάνουν να θες να φωνάξεις, να εκτονωθείς, χωρίς να σκέφτεσαι, χωρίς να ακούς τι λες, χωρίς να μετράς τη συνέπεια και τις συνέπειες των κραυγών σου.

Στο Αρχαίο Δράμα, η κραυγή είναι ένα εργαλείο επίκλησης στο θείο για επανόρθωση, αγανάκτηση, έλεος ακόμη και εκδίκηση! Στο Χριστιανισμό, η κραυγή είναι εσωτερική, βουβή, και ακούγεται μόνο στο τέλος, πριν το ψυθιριστό Τετέλεσται.

Στην εποχή μας, η κραυγή είναι εκκωφαντική και ας μην έχει ήχο. Χάρη στον πληκτρολογούντα αντίχειρα, κάθε κινητό είναι τηλεβόας, κάθε τάμπλετ μεγάφωνο και κάθε υπολογιστής ικανός να σαγηνεύσει και να παρασύρει δεκάδες άλλους. Και την κραυγή αυτή δεν την ακούς: την βλέπεις, την διαβάζεις! Σου χαράσεται στο μυαλό, σαν βίαιη εικόνα, σαν δική σου εμπειρία, σου μεταδίδεται και σε κολλάει.

Συμβαίνει ένα εξαιρετικά τραγικό γεγονός. Δεν θα πω ασύλληπτο, δεν θα πω απίστευτο, δεν θα πω “δεν το χωράει ανθρώπινος νους” γιατί αυτές οι λέξεις έχουν χάσει την αξία τους. Γυναίκες βιάζονται και δολοφονούνται κάθε ημέρα σε ολόκληρο τον κόσμο, γυναίκες παρενοχλούνται συνέχεια και στην Ελλάδα, και στη Ρόδο, απλά δεν έχουν την τύχη της μοιραίας Ελένης. Άνδρες, νέοι ή μεγαλύτεροι, σε κάθε μεριά του κόσμου, μεγαλώνουν με την αίσθηση ότι πρέπει να έχουν αυτό που θέλουν, γιατί αυτοί είτε λόγω χρημάτων είτε λόγω της διάπλασής τους, μπορούν να επιβάλουν και να κάμψουν ηθική, ιδέες, αξίες.

Δολοφονείται μία κοπέλα, βίαια, απάνθρωπα: «είναι πόρνη», «εκδιδόταν», «έπαιρνε ναρκωτικά». Τελικά, την βίασαν δύο νεαροί ντόπιοι: «είναι αλήτες», «παίρνουν αναβολικά», «να τους σκοτώσουμε», «να το βρείτε στη φυλακή», «να σαπίσετε για πάντα». Όποιος σχολιαστής δεν συνάδει με το κυρίαρχο κάθε στιγμή κλίμα, υβρίζεται και απειλείται. Διαβάζεις παντού τα σχόλια και διαπιστώνεις ότι ελάχιστοι συμπόνεσαν, συλλυπήθηκαν την οικογένεια και τους οικείους της κοπέλας. Το πρώτο και κυρίαρχο αντανακλαστικό μας είναι το ΜΊΣΟΣ… γιατί;

Αντί ο πόνος να γίνεται περισυλλογή για την πραγματικότητα, την κατάσταση και τις συνθήκες που οδήγησαν σε ένα δράμα, μετατρέπονται σε Μίσος, όρεξη για Εκδίκηση, Ανταπόδοση… τόσο αντιπαραγωγικά συναισθήματα… τόσο βλαβερά για όλους, που κλείνουν την πληγή, αλλά που δεν την επουλώνουν.

Η Ελένη πέθανε… πέθανε βίαια και άδικα. Η κοινωνία μας έχασε μία μέλλουσα πτυχιούχο και κέρδισε δύο (μάλλον) καταδικασμένους δολοφόνους, τρεις διαλυμένες οικογένειες, δεκάδες άτομα με στίγμα «πόρνης» ή «δολοφόνου», και εκατοντάδες άτομα που βγάζουν κάθε κόμπλεξ τους μέσα από το διαδίκτυο. Οι οικείοι και οι φίλοι όλων των εμπλεκομένων, κάθε άνθρωπος με τον οποίον ήρθαν σε επαφή, βρίσκεται αντιμέτωπος με πόνο, αλλά και παγωμάρα: αναγκάζεται να επανακαθορίσει πόσο γνωρίζει τον ίδιο του τον εαυτό…

Κι αν κάποιος πρέπει να το κάνει αυτό, είναι η Ρόδος. Για πρώτη φορά τα τελευταία πολλά χρόνια, και πιο ηχηρά από ποτέ, σε καθημερινή πανελλήνια μετάδοση, βλέπει τον εαυτό της χωρίς το ευνοϊκό φως του θεού Ήλιου, αντικρύζει ένα πρόσωπο σε έναν απόλυτα αποκαλυπτικό καθρέπτη πριν καν φορέσει το μακιγιάζ του παραδείσου, της πολυπολιτισμικότητας, του κοσμοπολίτικου προορισμού. Και μέσα από όλες τις φήμες, άλλες αληθινές άλλες ανυπόστατες ως προς την υπόθεση της Ελένης, αλλά τόσο πραγματικές στα σημεία της τοπικής κοινωνίας που προτιμάμε να κρατάμε στο σκοτάδι.

Και αρχίσαμε να μιλάμε για φοιτήτριες που εκπορνεύονται, ξεχνώντας, φυσικά, ότι η πελατεία τους είναι οι «πέραν κάθε υποψίας» πολίτες της μεσαίας τάξης… Μιλάμε για νέους χρόνια παραβατικούς και βίαιους, ξεχνώντας τους γονείς που αρνούνται να δεχθούν τα ελαττώματα των παιδιών τους και παρεμβαίνουν άδικα υπέρ τους, διδάσκοντάς τους την ανομία και την ατιμωρησία! Αναφέρθηκαν ναρκωτικά, αλλά για αυτά δεν μιλάμε πια, και εστιάσαμε με περίσσια έκπληξη στην έμφυλη βία και τον βιασμό, όταν άτομα που ξέρουν θα σου πουν «σταμάτα, μην μιλάς, δεν φαντάζεσαι τι γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες».

Είμαστε μία μικρή τοπική κοινωνία, και όπως κάθε μικρή τοπική κοινωνία, αρνούμαστε να αντιμετωπίσουμε κατάματα τα προβλήματα που δεν μας βολεύουν. Η Ελένη πέθανε και οι υπεύθυνοι θα τιμωρηθούν… πως, όμως, εξασφαλίζουμε ότι δεν θα υπάρξουν Ελένες ή παρολίγον Ελένες ξανά; πως εντοπίζουμε και αναμορφώνουμε τους μελλοντικούς βιαστές και δολοφόνους; πως σταματάμε να είμαστε έδαφος που μπορεί να μεγαλώσει βιαστές, που δίπλα στα λουλούδια ανθούν βλαπτικά για όλους ζιζάνια;

Πως;

Μα φυσικά όταν παραδεχθούμε ότι υπάρχει πρόβλημα… όταν δουλέψουμε ενάντια στο πρόβλημα! Όχι, με μίσος, όχι με κοινωνικούς ακρωτηριασμούς, αλλά με σοβαρή αποθεραπεία! Και ναι, είναι πιο δύσκολο από το να κλείσεις δύο ενόχους στη φυλακή, αλλά πιο αποτελεσματικό.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *