Μετά την επιτυχία του Άρχοντα των Δακτυλιδιών και του Χάρυ Πόττερ, τα δημοφιλή βιβλία αποτελούν μία από τις αγαπημένες λύσεις του Hollywood ως θέματα για τις ταινίες του. Το “Eragon” δεν ξεφεύγει από την μαγική και επιτυχημένη αυτή συνταγή. Τα ίδια τα βιβλία της σειράς “Inheritance” του Christopher Paolini είναι σε μεγάλο βαθμό εμπνευσμένα από την αγγλοσαξονική μυθολογία κι από τον κόσμο που δημιούργησε ο J.R.R. Tolkien, ενώ σημαντικές είναι και οι πιο σύγχρονες αλληγορίες.

Ο Eragon είναι ένα δεπαεπτάχρονο αγροτόπαιδο στην φανταστική χώρα της Αλαγαισίας. Η χώρα κυβερνάται από τον τυρρανικό Γκαλμπατόριξ και τις σκοτεινές συμμαχίες που έχει συνάψει, όπως τον σκοτεινό μάγο Ντερζά. Ο Γκαλμπατόριξ ανέβηκε στον θρόνο εξοντώνοντας όλους τους συναδέλφους του δρακοκαβαλάρηδες και τους δράκους τους. Ο άλλοτε ελεύθερος λαός της Αλαγαισίας, τώρα ζει υπό το καθεστώς τρόμου, με μία μικρή ομάδα ατόμων, τους Βάρντεν, να αντιστέκονται στον τύραννο και να ζουν κρυφά, κοντά στα σύνορα.

Μία μέρα, η νεαρή πριγκίπισσα Άρυα θα κλέψει μία πολύτιμη πέτρα από τον Βασιλιά, αλλά καταδιωκόμενη από τον Ντερζά θα την στείλει μαγικά στον Έραγκον. Στην πορεία θα αποκαλυφθεί ότι η πέτρα είναι αυγό δράκου, από το οποίο θα γεννηθεί η Σαφίρα, η οποία επέλεξε τον Έραγκον ως τον καβαλάρη της. Αυτή η επιλογή, θα κοστίσει στον Έραγκον την ζωή του θείου του, με τον οποίο μεγάλωσε, και θα τον φέρει κυνηγημένο από τις σκοτεινές δυνάμεις του Ντερζά. Στην αλλόκοτη αυτή κατάσταση θα βρει συμπαραστάτη τον Μπρομ, πρώην δρακοκαβαλάρη και φυγά, που θα τον διδάξει τα πρώτα του μαγικά και θα τον φέρει σε επαφή με τους Βάρντεν για να υποστηρίξει την αντίσταση. Η εποχή των δρακοκαβαλάρηδων ανατέλλει ξανά…

Η παραγωγή μιας ταινίας βασισμένη στο “Eragon” αν και πολυαναμενόμενη, αποτελεί φυσική συνέχεια της έλλειψης υλικού στο Hollywood που αναζητεί συνεχώς νέες πηγές έμπνευσης κυρίως από άλλες μορφές τέχνης, όπως η λογοτεχνία και τα κόμιξ. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας σωστής υπερπαραγωγής, μαζί με νέα, άφθαρτα πρόσωπα στους πρωταγωνιστικούς ρόλους και σπουδαίους ηθοποιούς σε δευτερεύοντες ρόλους. Το υλικό στο οποίο βασίζεται είναι πολυδιαβασμένο, πολύπλοκο και ικανό να στηρίξει εγχειρήματα τύπου “Άρχοντα των Δακτυλιδιών”.

Παρόλα αυτά, η ταινία ήδη έχει ξεσηκώσει τους θαυμαστές των βιβλίων. Κατά αυτούς η μεταφορά έγκειται στον δανεισμό των ονομάτων και την συγγραφή μίας διαφορετικής ιστορίας. Και πιθανόν δεν έχουν άδικο… Το σενάριο έχει παραλείψει έναν-δυο βασικούς ήρωες, έχει μικρύνει σε σημαντικό βαθμό το ταξίδι προς το οχυρό των Βάρντεν, ενώ οι ήρωες που τελικά σώθηκαν από τον χρονικό περιορισμό δεν αναπτύσσονται σωστά, με αποτέλεσμα να μην βλέπουμε ούτε την αλληλεπίδραση μεταξύ τους, ούτε να μπορούμε να ταυτιστούμε με αυτούς. Παράδειγμα ο χαρακτήρας του Μπρομ, που από κυρίαρχη πατρική φιγούρα, ψίγματα της οποίας βλέπουμε, είναι απλά ένας άνθρωπος που προσπαθεί να διορθώσει κάποια πράγματα, όσο και αν ο Jeremy Irons σώζει την κατάσταση.

Σημαντικό πρόβλημα είναι και η σκηνοθεσία, τόσο οι γωνίες που επιλέγει, όσο και ο τρόπος που βγάζει την ερμηνεία από τους ηθοποιούς. Αντιγράφει στα μακρινά εξωτερικά πλάνα τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών, ενώ στα εσωτερικά θυμίζει έντονα την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα των διαστημοπλοίων του Πολέμου των Άστρων. Επίσης, τα κοστούμια της ταινίας σε πολλές περιπτώσεις θυμίζουν κοστούμια από καρναβάλι, είτε με την υπερβολική λάμψη τους είτε με την παντελή έλλειψη υφής. Μοναδική εξαίρεση αποτελούν τα ξίφη που είναι εξαιρετικά καλοδουλεμένα και καλοσχεδιασμένα αλλά και το μακιγιάζ, ενώ τα σκηνικά δεν πείθουν ιδιαίτερα.

Ο τομέας που η ταινία δεν αδικείται καθόλου είναι αυτός των ψηφιακών εφέ. Από τον δράκο Σαφίρα μέχρι τα διάφορα εξώκοσμα πλάσματα που βλέπουμε, η έμφαση στην λεπτομέρεια και την ποιότητά τους είναι μοναδική, γεγονός που δικαιώνει άλλωστε και τον σκηνοθέτη της ταινίας, ο οποίος προέρχεται από τον χώρο των ψηφιακών εφέ.

Η ταινία σε γενικά πλαίσια είναι μια καλή απόδραση ενόψει των Χριστουγέννων, διότι όπως κι ο Άρχοντας των Δακτυλιδιών και τα Χρονικά της Νάρνια είναι παραμύθια που γράφτηκαν για μεγάλα παιδιά. Ενδιαφέρουσα ιστορία, πολύ καλές σκηνές δράσεις και για όσους αποφασίσουν να είναι επιεικείς με τα σεναριακά και σκηνοθετικά της προβλήματα, και μερικές στιγμές συγκίνησης ή και ρίγους…

 

Το παρόν δημοσιεύθηκε πρωτότυπα στο WebPort. Μεταγράφηκε στο παρόν blog με την αρχική του ημερομηνία στις 31/12/2012.