Michael Kavuklis

That's the way I see it

Πολιτιστική Κληρονομιά: συντήρηση ή ανάπτυξη;

Εδώ και πάρα πολύ καιρό με προβληματίζει η ευαίσθητη ισορροπία μεταξύ διατήρησης μνημείων και ανάπτυξης/εξέλιξης. Ένα φαινόμενο που είναι πολύ πιο πρόσφατο από ότι φανταζόμαστε και σχεδόν εμμονικό για την Ευρώπη. Γεγονός εξαιρετικά παράταιρο με την πραγματική μας “παράδοση” αν… Continue Reading →

Colored seat from rear…

Εισαγωγικό σημείωμα αντί υστερόγραφου: Το παρακάτω κείμενο δεν αποτελεί ούτε εξαντλητική, ούτε αναλυτική προσέγγιση στο φαινόμενο του ρατσισμού και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί επιστημονικό κείμενο. Περιγράφει περισσότερο, μία αίσθηση, μία συναισθηματική προσέγγιση στο θέμα του ρατσισμού, και ειδικά του… Continue Reading →

Ω, ψυχή μου (ποίημα)

Κάθε περίοδο του Πάσχα, τη βιώνω με μία έντονη θρησκευτικότητα. Παρών στις Ακολουθίες, διακονώντας στην ενορία μου, τον Άγιο Ιωάννη στη Ρόδο. Φέτος, οι συγκυρίες, προσωπικές και πανδημικές, δεν μας επέτρεψαν να βιώσουμε την προετοιμασία της Μεγάλης της Τεσσαρακοστής, ενώ… Continue Reading →

Γιατί τόσο μίσος;

Είναι πραγματικά δυσάρεστο! Οι πιο δυσάρεστες καταστάσεις σε κάνουν να θες να φωνάξεις, να εκτονωθείς, χωρίς να σκέφτεσαι, χωρίς να ακούς τι λες, χωρίς να μετράς τη συνέπεια και τις συνέπειες των κραυγών σου.

Η παραβολή της Εξόδου από το Μνημόνιο

Η πολυθρύλητη έξοδος από το μνημόνιο είναι κάτι που ακούσαμε πολλές φορές τα τελευταία χρόνια, αλλά πρώτη φορά συνέβη. Αλλά, πόσο καταλαβαίνουμε τι και πως με όλα αυτά τα οικονομικά και τις ορολογίες; Ας τα πούμε, λοιπόν, από την αρχή μέχρι το τέλος, με μία παραβολή:

Μία Δημοκρατία στις στάχτες

Συγκυριακό να ξημερώνει η Ημέρα της Δημοκρατίας και να βρίσκει μία Ελλάδα θαμμένη στις στάχτες της. Η τραγικότητα είναι ίδιον της Ελληνικής Δημοκρατίας, που σφυρηλατήθηκε στο τρίπτυχο κρατισμός, αντιδραστικότητα, έλλειψη παιδείας, μια δημοκρατίας που στη σφυρηλάτησή της έχει αφήσει περισσότερες στάχτες παρά αποτέλεσμα.

Είμαι ένας περήφανος, ανόητος, ανθέλληνας γενίτσαρος….

Είμαι ένας περήφανος, ανόητος, ανθέλληνας γενίτσαρος που με ορμηνεύουν καλά κάποιοι εβραιοπροδοτογερμανοτουρκόσποροι… Ή έτσι απλά με αντιλαμβάνεται εμένα και κάθε άλλον πολίτη που σκέφτεται με όρους σεβασμού, κατανόησης, ελευθερίας και γιατί όχι, να το πω, χριστιανικής αγάπης, ο συντάκτης του σχολίου σε κοινοποίηση άρθρου-συνέντευξη για δύο περουβιανούς “ινδιάνους” που επέλεξαν τελικά τη Ρόδο για σπίτι, για πατρίδα τους, από τη δημοσιογράφο Ροδούλα Λουλουδάκη, στην εφημερίδα Ροδιακή, σε μία στήλη συνεντεύξεων που παρουσιάζει εξαιρετικά πορτραίτα ανθρώπων που στην καρδιά τους έχουν απλά Ρόδο.

Κολλημένοι στο χθες…

Πως καταφέραμε να κοιτάμε συνέχεια το χθες; Πως καταφέραμε να έχουμε δέσει πάνω μας απίστευτα μεγάλες αλυσίδες και να αγκυροβολούμε σταθεροί και αγέρωχοι σε ένα ποτάμι που συνεχώς ξεχύνεται μπροστά μας; Και, πως καταφέραμε να αγκυροβολήσουμε με την πλάτη στην πορεία μας; Πως καταφέραμε να είμαστε συνεχώς ένα “Εμπρός, προς τα πίσω”;

Έχουμε σταματήσει να ονειρευόμαστε…

Δεν είναι παράλογο, δεν πρέπει καν να μας εκπλήσσει… έχουμε σταματήσει να ονειρευόμαστε.

Ανάστα ο Θεός…

Για μία εβδομάδα, οι απανταχού Χριστιανοί παρακολουθούν την εξέλιξη του Θείου Δράματος, από την ανάσταση του Λαζάρου και την είσοδο του Ιησού στην Ιερουσαλήμ με τα “Ωσαννά” μέχρι την προδοσία του Διδασκάλου και τα “Σταύρωσον Αυτόν”.

« Older posts

© 2020 Michael Kavuklis — Powered by WordPress

Theme by Anders NorenUp ↑